
| uit AD-SportDichtbij
04-11-06 TOGR's brekertje Michael van Nerum werkt keihard aan rentree ‘Juist nu zou ik graag spelen’
Zelfs nadat hij de kruisband van zijn rechterknie al had gescheurd, sjouwde Michael van Nerum voor zijn werk bij een transportbedrijf koelkasten de trap op. Het tekent het karakter van de TOGR-verdediger, die keihard - en met plezier - werkt aan zijn herstel. ,,Ik heb nooit tegen mijn revalidatie opgezien. Daarvoor heb ik al te veel meegemaakt. Ik ben gezond, kan - op voetballen na - alles weer, dus waar hebben we het over?” Zijn mountainbike staat op een prominente plaats in de woonkamer in Capelle aan den IJssel. Van Nerum fietst er dagelijks op, geniet van de inspanning. ,,Ik weet al wat ik ga doen nadat ik ben gestopt met voetballen,” wijst hij naar de stoere tweewieler. De 28-jarige verdediger is niet het type om stil te zitten. Zijn slechtste periode beleefde hij in de zomer, net na de operatie, toen elke fysieke inspanning hem werd ontraden. De artsen haalden twee pezen uit zijn hamstring, die de nieuwe kruisbanden werden. Door de blessure miste Van Nerum al de kampioenswedstrijd van TOGR bij Valken’68, hoewel hij destijds nog niet de ernst van de kwetsuur besefte. Dat kwam pas tijdens het feestgedruis in de kantine van TOGR. ,,Ik sprong tijdens het feesten. Daarbij klapte mijn knie helemaal weg. Ik besefte dat het dus echt mis was met die knie. Ik ben in een kamertje gaan zitten om de teleurstelling te verwerken.” Het was niet de eerste blessure die Van Nerum tijdens zijn loopbaan opliep, wél de ernstigste. ,,Ik ben nogal een wilde geweest,” zegt hij. ,,Ik heb met mijn arm in het gips gezeten, twaalf hechtingen op mijn voorhoofd gehad, een oor gescheurd en mijn neus gebroken. Dat gebeurde niet allemaal tijdens het voetballen.” De enkelblessure, die hij opliep als speler van Jong Feyenoord, kwam daar wel door. Het kostte hem een nieuw contract. Van Nerum, die tot zijn zeventiende jaar voor alle jeugdelftallen van Oranje uitkwam, zag daarna een overgang naar Standard Luik op het laatste moment afketsen. De verdediger speelde nog een blauwe maandag voor Luton Town en Capelle, maar borg al gauw zijn voetbalschoenen op. ,,Ik had er gewoon geen plezier meer in. Spijt? Ja en nee. Ik heb op dat moment die keuze gemaakt. Daar moet je je later niet meer druk over maken.” |
Het overlijden van zijn vader, zijn trouwste supporter, had veel zo niet alles met dat besluit te maken. ,,Mijn ouders waren er altijd. Als ik een wedstrijd speelde, keek ik direct waar ze stonden.” In fitness vond Van Nerum een nieuwe hobby. Hij heeft er zijn robuuste postuur aan te danken. Een paar jaar later pakte Van Nerum bij SVS (zo) de draad weer op. ,,Daar hervond ik het plezier. Toen Dammes van Wilgenburg me namens TOGR benaderde, was de keuze makkelijk.” Het bleek vier seizoenen geleden een gouden keus voor Van Nerum, die al spoedig niet meer uit de hoofdmacht was weg te denken. Dat blijkt ook dit seizoen. ,,Ik hoor wel vaak dat ze me missen. Dat geeft natuurlijk wel een lekker gevoel. TOGR zou een type speler als ik, een brekertje dus, wel kunnen gebruiken. Het begint steeds meer te kriebelen. Ik wil zo graag m’n steentje bijdragen. Juist nu TOGR op de laatste plaats staat, zou ik willen spelen.’’ Van Nerum, voor wiens blessure een revalidatieperiode van negen maanden staat, streeft er ook naar nog dit seizoen weer in actie te komen. Niemand die eraan twijfelt dat Van Nerum dat gaat halen. Hijzelf ook niet. ,,Over een maand wil ik weer de looptraining hervatten. Mijn streven is om in maart weer te voetballen. Maar ik overhaast niets.”
|
||
|
|
|||